Hij zat daar, met een kop koffie die al minstens drie keer opnieuw was opgewarmd, en dacht bij zichzelf dat hij nu echt iets nuttigs moest gaan doen.

Maar in plaats daarvan begon hij aan iets totaal anders: het schrijven van Een verhaal waar niemand wat aan heeft. Niet omdat iemand erom vroeg, niet omdat het moest, maar simpelweg omdat het kon. En ergens, diep van binnen, wist hij al dat dit precies zo’n tekst zou worden die nergens toe leidt, geen probleem oplost en toch gek genoeg gelezen wordt.

De kunst van nutteloosheid

Hij had ooit geleerd dat alles wat je schrijft een doel moet hebben. Informeren, overtuigen, inspireren, je kent het wel. Maar met Een verhaal waar niemand wat aan heeft besloot hij die regels vrolijk overboord te gooien. Want laten we eerlijk zijn: niet alles in het leven hoeft nuttig te zijn. Zijn sokkenla bijvoorbeeld, die hij al drie jaar niet had opgeruimd, had ook geen hoger doel meer. Hij beschreef hoe hij een keer probeerde een banaan rechtop te laten staan op tafel. Spoiler: dat lukte niet. Maar het leverde wel vijf minuten vermaak op, en blijkbaar ook een alinea in dit verhaal. Nutteloos? Absoluut. Maar ook verrassend bevredigend.

Een hoofdpersoon zonder richting

De man in dit verhaal, laten we hem voor het gemak gewoon “hij” noemen, had geen duidelijk plan. Hij begon ergens en eindigde waarschijnlijk ergens anders, zonder dat iemand precies wist hoe hij daar kwam. Net als dat ene gesprek dat je begint over het weer en eindigt bij een discussie over buitenaardse wezens. In Een verhaal waar niemand wat aan heeft dwaalt hij van gedachte naar gedachte. Hij vraagt zich af waarom koekjes altijd lekkerder smaken als ze niet van hem zijn. Of waarom hij altijd precies op het verkeerde moment moet niezen. Grote levensvragen, zonder antwoorden.

De onverwachte charme van zinloze verhalen

Toch zit er iets bijzonders in deze chaos. Want juist doordat Een verhaal waar niemand wat aan heeft nergens over lijkt te gaan, wordt het ergens juist herkenbaar. Iedereen heeft wel eens zo’n moment waarop hij iets doet dat totaal geen zin heeft. Zoals het openen van de koelkast, ernaar kijken, en hem weer sluiten zonder iets te pakken. Hij beschrijft hoe hij ooit probeerde te bedenken waar die ene verdwaalde sok gebleven was. Was het een parallel universum? Een geheime sokkenmaatschappij? Of gewoon de wasmachine die zijn eigen plannen had? Het antwoord bleef uit, maar de gedachte bleef hangen.

Het belang van een goed keyphrase (blijkbaar)

Hij had ergens gelezen dat je een keyphrase moet gebruiken voor SEO. Dus daar ging hij: Een verhaal waar niemand wat aan heeft. Hij verwerkte het subtiel (of minder subtiel) in zinnen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Want ja, zelfs een nutteloos verhaal kan blijkbaar geoptimaliseerd worden voor zoekmachines. En stel je voor dat iemand dit daadwerkelijk opzoekt. Dat iemand denkt: “Vandaag heb ik echt zin in… een verhaal waar niemand wat aan heeft.” Dan wil hij die persoon natuurlijk niet teleurstellen. Dat zou pas echt nutteloos zijn.

Kleine observaties die nergens toe leiden

Hij merkte op dat stoelen altijd net iets te ver weg staan als je wilt gaan zitten. Of dat je altijd de verkeerde rij kiest in de supermarkt. Dit soort observaties vormen de ruggengraat van Een verhaal waar niemand wat aan heeft. Ze voegen niets toe, lossen niets op, maar zorgen er wel voor dat je even glimlacht. Hij dacht ook na over het woord “even”. Want “even snel iets doen” duurt nooit echt even. Het is altijd langer dan gepland. Net zoals dit verhaal, dat inmiddels veel langer is geworden dan hij ooit had gedacht.

Een einde zonder conclusie

En daar zat hij dan, aan het einde van zijn eigen verhaal. Had hij iets bereikt? Niet echt. Had hij iets geleerd? Misschien dat niet alles een doel hoeft te hebben. Een verhaal waar niemand wat aan heeft bleek precies dat te zijn: een verzameling gedachten, observaties en onzin die samen toch iets vormen. Hij nam een slok van zijn inmiddels lauwe koffie en knikte tevreden. Want soms is het juist de nutteloosheid die het leuk maakt. Geen druk, geen verwachtingen, gewoon woorden die bestaan omdat ze kunnen bestaan.

En misschien, heel misschien, had iemand er toch iets aan gehad. Al was het maar een glimlach.