Hij had het al voelen aankomen, maar toch klonk het nieuws als een doodsklap: Nederland niet naar Songfestival.

Voor een man die elk jaar religieus zijn snacks, glitterconfetti en stemstatistieken klaarlegt, voelt dit als een combinatie van liefdesverdriet en een voetbalwedstrijd die in de 93e minuut wordt verloren. En ja, hij hoorde het iedereen alweer mompelen: “Zo jammer weer.” En dat is het ook. Want of je nu fan bent of niet, het Songfestival is een nationale traditie waarbij zelfs nuchtere Hollanders even hun cynisme parkeren en vol overtuiging roepen dat onze inzending dit jaar écht, absoluut, ongetwijfeld gaat winnen… tot de punten binnenkomen.

De teleurstelling die door de kamer dwarrelt

Het nieuws over Nederland niet naar Songfestival sloeg in als een slecht getimede vuurpijl. Hij zat op de bank, biertje in de hand, en vroeg zich af hoe dit toch weer kon gebeuren. Eerst nog hoop, toen twijfel, en uiteindelijk de bevestiging: Nederland slaat een jaartje over. De teleurstelling was bijna tastbaar, hij had het gevoel dat zelfs zijn huiskamerplanten er een beetje sip van gingen hangen. En eerlijk is eerlijk, hij vindt het allemaal “zo jammer weer”, want het Songfestival is niet zomaar een liedjeswedstrijd; het is een jaarlijkse explosie van kitsch, kleurrijke chaos en net iets te enthousiaste presentatoren waar hij intens van geniet.

De chaos die volgt wanneer Nederland niet naar Songfestival gaat

Hij merkte meteen dat zijn hele ritueel ontspoorde nu Nederland niet naar het Songfestival zou gaan. Geen maandenlange speculatie over wie onze inzending zou worden. Geen discussies met vrienden over staging, outfits of de eeuwige vraag: Gaan we dit jaar wéér te veel rappen? En vooral: geen collectief Nederlands zenuwslopen tijdens de halve finale.

Dat gat in zijn agenda voelde onnatuurlijk. Hij heeft serieus overwogen om een eigen mini-Songfestival te organiseren met zijn buren, maar dat zou waarschijnlijk eindigen in een ruzie over wie er vals zong en wie té veel glitter gebruikte. En geloof hem: glitter verdwijnt nooit meer echt. Dat spul blijft eeuwig zitten, net als de pijn van Nederland niet naar Songfestival.

De nationale trots krijgt een knauw

Hij zal het niet snel toegeven, maar diep van binnen is hij altijd bijzonder trots geweest op Nederlandse Songfestival-inzendingen. Zelfs de mindere jaren leverden hem genoeg gespreksstof op om een hele avond te vullen. Dat Nederland nu even niet meedoet, voelt als een gemiste kans. Niet alleen voor de artiesten, maar ook voor hem, de man die al jaren het Songfestival gebruikt om zijn uitgebreide kennis over modieuze capes, modderige metaforen en dramatische modulaties tentoon te spreiden.

En natuurlijk weet hij dat deelname niet altijd succes garandeert. Hij heeft het nog helder op het netvlies: die keren dat Nederland punten kreeg van alleen San Marino en een half verward juryduo uit Moldavië. Maar toch, meedoen is belangrijker dan winnen. Zeker wanneer winnen meestal toch niet gebeurt.

Zijn eigen waarheid over waarom landen afhaken

In zijn hoofd had hij het al helemaal verklaard. Volgens hem, en hij benadrukt dat dit puur zijn persoonlijke, theatrale Songfestival-logica is, draait alles om het feit dat Israël dit jaar weer meedoet. Hij is ervan overtuigd dat sommige landen daardoor afhaken, en hij geeft er een dramatische draai aan alsof hij in een soapserie meespeelt. Voor hem past het precies in het jaarlijkse Songfestivalverhaal vol politieke spanning, grote emoties en nog grotere meningen.Natuurlijk weet hij dat de werkelijkheid complexer is dan zijn huiskameranalyse, maar hé: een man mag toch best een eigen melodramatische theorie hebben?

Het internet reageert en hij lacht mee

De online wereld reageerde zoals altijd hysterisch en heerlijk. Memes, grappen, discussies: hij smulde ervan. Want zelfs zonder deelname levert Nederland niet naar Songfestival een stortvloed aan entertainment op. Hij zag berichten met de slogan “Zo jammer weer” voorbijkomen alsof het een nationale campagne was. Hij lachte hardop, niet alleen omdat mensen creatief zijn, maar ook omdat humor de pijn verzacht. En eerlijk: als er één ding is waar Nederland goed in is, dan is het zelfspot.

Wat hij nu gaat doen zonder Songfestival

Hij heeft het al bedacht: hij gaat het Songfestival alsnog vieren, met of zonder Nederland. Hij zet de tv aan, trekt zijn oranje sokken aan (hij weigert deze traditie op te geven) en maakt een snacktafel die zo uitgebreid is dat zijn buren zich afvragen of hij een verjaardagsfeest heeft. Hij zal boos mompelen wanneer een ballad weer eens twintig minuten duurt, en applaudisseren wanneer een deelnemer besluit een rookmachine op standje ‘witte mist uit Mordor’ te zetten.

Want uiteindelijk draait het Songfestival voor hem om plezier. Nederland meedoen of niet, hij blijft kijken. Hij blijft lachen. Hij blijft klagen. En hij blijft “zo jammer weer” zeggen, tot niemand hem nog serieus neemt.

Zijn conclusie: Nederland niet naar Songfestival, maar het plezier blijft

Nederland doet misschien niet mee dit jaar, maar dat betekent niet dat het Songfestival minder leuk wordt. Hij besluit dat zijn enthousiasme niet afhankelijk is van de nationale deelname. Natuurlijk, hij vindt het “zo jammer weer”, maar hij is ook vastbesloten er alsnog een feest van te maken. Want als één man weet hoe je wereldwijd drama, glitter en muzikaal risicogedrag moet waarderen, dan is hij het wel.

En wie weet, misschien komt Nederland volgend jaar terug met een knaller van een comeback. Tot die tijd houdt hij de zak chips, de humor en zijn jaarlijkse tradities stevig vast. Want Songfestival of niet: hij zingt vrolijk verder.