De man in kwestie zat op de bank, kop koffie in de hand, nieuws aan, en dacht: “Dit is toch satire?” Maar nee hoor, het zijn gewoon kabinetsplannen.

Terwijl hij probeerde te lachen om de zoveelste beleidsnota, bekroop hem het gevoel dat Nederland langzaam verandert in een land waar je een spreadsheet nodig hebt om te overleven. Hogere lasten, minder zekerheden en vooral veel uitleg die begint met: “Het is voor uw eigen bestwil.” En precies daar begint het probleem.

Kabinetsplannen en het dagelijks leven

De kabinetsplannen klinken vaak abstract: begrotingen, hervormingen, lange woorden met streepjes ertussen. Maar voor de gemiddelde Nederlander, laten we hem even Henk noemen, zijn ze allesbehalve abstract. Henk merkt het bij de supermarkt, bij de huisarts en vooral wanneer hij zijn loonstrook bekijkt. Kabinetsplannen maken Nederland onleefbaar, niet omdat ze per se slecht bedoeld zijn, maar omdat ze het dagelijkse leven steeds ingewikkelder en duurder maken.

Henk heeft geen probleem met verandering. Hij weet heus wel dat tijden veranderen. Maar hij heeft wél een probleem met het gevoel dat hij steeds meer moet inleveren, terwijl het verhaal blijft dat hij “geluk heeft hier te wonen”.

Korten op zorg, AOW leeftijd en eigenrisico omhoog als rode draad

Daar is hij weer, die inmiddels beruchte keyphrase: Korten op zorg, AOW leeftijd en eigenrisico omhoog. Het klinkt bijna als een bingo-kaart voor beleidsmakers. Voor Henk voelt het meer als een hattrick aan tegenvallers. Minder zorg betekent langer wachten. Een hogere AOW-leeftijd betekent langer doorwerken. En een hoger eigen risico betekent dat je eerst diep moet ademhalen voordat je überhaupt naar de dokter gaat.

Het wrange is dat deze maatregelen vaak worden gepresenteerd als noodzakelijk en tijdelijk. Henk hoort dat woord “tijdelijk” nu al zo’n twintig jaar en begint te vermoeden dat het een synoniem is voor “voor altijd”.

De zorg als luxeproduct

Vroeger ging Henk zonder nadenken naar de huisarts. Nu checkt hij eerst zijn bankrekening, zijn agenda en zijn pijngrens. Korten op zorg heeft ervoor gezorgd dat zorg steeds meer voelt als een luxeproduct. Alsof je bij de dokter eerst moet kiezen tussen het basispakket en de premiumversie met snelle service.

Vooral het eigen risico omhoog is een terugkerend feestje. Elk jaar weer. Het voelt een beetje als jarig zijn, maar dan zonder taart. Kabinetsplannen maken Nederland onleefbaar wanneer gezondheid een rekensom wordt in plaats van een recht.

Werken tot je erbij neervalt

Dan is er nog de AOW-leeftijd. Die schuift vrolijk op, alsof het een horizon is waar je nooit aankomt. Henk herinnert zich dat zijn opa met 65 stopte met werken en toen nog energie had om een schuurtje te bouwen. Henk daarentegen hoopt vooral dat hij tegen de tijd dat hij met pensioen mag, nog weet waar hij zijn autosleutels heeft gelaten.

Korten op zorg, AOW leeftijd en eigenrisico omhoog vormen samen een soort survivalparcours voor de werkende Nederlander. Je moet fit blijven, langer werken en meer betalen. Het is bijna een sport, maar dan zonder medaille.

De middenklasse als melkkoe

Henk hoort vaak dat “de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen”. Hij kijkt naar zijn eigen schouders in de spiegel en vraagt zich af wanneer die zo sterk zijn geworden. Kabinetsplannen lijken vooral gericht op die onzichtbare groep die nét te veel verdient voor steun, maar te weinig om zich nergens zorgen over te maken.

Belastingen stijgen, toeslagen verdwijnen en alles wordt “herzien”. Kabinetsplannen maken Nederland onleefbaar wanneer herzien eigenlijk betekent: u betaalt meer, punt.

Humor als laatste verdedigingslinie

Wat Henk nog overeind houdt, is humor. Grapjes bij de koffieautomaat over het eigen risico, cynische opmerkingen over pensioenleeftijden en memes over beleidsnota’s. Lachen om de ellende is soms de enige manier om niet moedeloos te worden.

Toch merkt hij dat het lachen hem soms vergaat. Vooral wanneer hij denkt aan de toekomst. Aan kinderen die straks nog langer moeten werken, meer moeten betalen en minder zekerheid hebben.

De kloof tussen beleid en burger

Het grootste probleem zit misschien niet eens in de maatregelen zelf, maar in de afstand. Beleidsmakers praten over cijfers, Henk praat over zijn leven. Wanneer die twee werelden elkaar niet meer raken, ontstaat frustratie. Kabinetsplannen maken Nederland onleefbaar als niemand zich echt gehoord voelt.

Korten op zorg, AOW leeftijd en eigenrisico omhoog zijn geen losse besluiten. Ze vormen samen een verhaal dat steeds moeilijker te verkopen is aan mensen die elke dag hun best doen.

Een land dat meer kan dan dit

Henk gelooft nog steeds in Nederland. In solidariteit, in gezond verstand en in oplossingen die verder gaan dan schuiven met leeftijden en budgetten. Hij hoopt dat er ooit weer plannen komen die niet alleen kloppen op papier, maar ook goed voelen in het echte leven.

Tot die tijd blijft hij koffie zetten, nieuws kijken en zich afvragen of “onleefbaar” niet een te groot woord is. Maar elke maand, bij het openen van zijn zorgrekening, lijkt het antwoord steeds vaker: nee, eigenlijk niet.